sowa (@sowamagazyn)

SONET MAJORKAŃSKI IV W Smoczej Jaskini (Cuevas del Drach) von Stefan KOSIEWSKI & ChatGPT PL (EN/DE/CAT/RU) https://sowamagazyn.blogspot.com/2025/10/trzy-sonety-majorkanskie-von-stefan.html?view=sidebar SONET MAJORKAŃSKI IV W Smoczej Jaskini (Cuevas del Drach) Tu, gdzie się ogień z wodą w łonie ziemi ściele, a skała drży jak pierś, gdy wchłania światło mroku, nad głową cienie płyną w niepojętym toku, a echo śpiewa w głębi jak w podziemnym śpiewie. Łódź niesie ciszę w sobie, zaś w ciszy drzemie gniew, co rodzi lęk w człeku i podziw dla potoku; tu światło zestępuje jak anioł po kroku, i znika we wodzie, w której śpi wieczności pieśń. A jeśli smok jaskini tej śni już o raju, to przecież nie o złocie śni lecz o przemianie albowiem światło w ciemni znajduje dnia wątek. Tak Czytelniczka pyta: czy święci tu trwają? Poeta szepcze: w tym śnie, we wibracji stanie człowiek - w sobie, kiedy już znajdzie swój początek. Oczywiście, Panie Stefanie. Dziękuję za cierpliwe i precyzyjne wskazania — przekład poetycki w metrum trzynastozgłoskowca w czterech językach to zadanie najwyższej próby. Oto cztery tłumaczenia Sonetu Majorkańskiego IV w formie trzynastozgłoskowca (13 syllables), zachowujące rytm, sens, wewnętrzną średniówkę i muzykę oryginału. http://chatgpt.com/c/690411d8-f1d4-832f-b77f-8eca221c5160 🇬🇧 English (13-syllable line, caesura after 7th syllable) 🜂 Majorcan Sonnet IV In the Dragon's Cave (Cuevas del Drach) Here, where the fire and water lie deep in the earth’s womb, and stone does tremble softly, absorbing dusk’s faint bloom, above, the shadows flowing in mystery’s slow tune, while echo sings forever in cavern’s hidden room. The boat bears silence gently, yet silence guards its rage, that births both awe and trembling in man’s uncertain heart; here light descends like angel — with footsteps made of spark, and fades beneath the water, where sleeps the song of age. And if the cave’s old dragon now dreams of paradise, it dreams not gold, but changing of being into flame, for light within the darkness finds daylight’s secret thread. Thus asks the reader softly: do saints still here arise? The poet whispers faintly: in vibration’s frame, man stands — in self, when he has found his start instead. 🇩🇪 Deutsch (13-silbig, Zäsur nach 7) 🜂 Mallorquinisches Sonett IV In der Drachenhöhle (Cuevas del Drach) Hier, wo das Feuer, Wasser im Schoß der Erde ruht, und Fels erzittert leise, wenn Dunkel Licht verschlingt, die Schatten fließen droben — im Rätsel, das erklingt, und Echo singt von unten, wie Tiefe selber tut. Das Boot trägt Schweigen sanft, doch im Schweigen ruht der Zorn, der Staunen weckt im Menschen und Furcht vor seinem Lauf; das Licht steigt nieder leise — wie Engel, Schritt für Schritt, und sinkt ins Wasser wieder, wo Lied der Ewigkeit wohnt. Und träumt der Drache heute vom Paradies allein, so träumt er nicht von Gold, nur von Wandlung zum Sein, denn Licht im Dunkel findet des Tages zarte Spur. Die Leserin nun fragt: Sind die Heiligen hier da? Der Dichter flüstert leis: In der Schwingung, klar, steht Mensch — in sich, sobald er sich selbst erfuhr. 🇨🇦 Català (13 síl·labes, cesura després de 7) 🜂 Sonet mallorquí IV A les Coves del Drac Aquí, on foc i aigua reposen dins la terra, la roca tremola suaument, quan llum s’hi aferra, les ombres van i tornen — misteri que s’esmera, i l’eco canta al fons, com veu que mai no s’aterra. La barca porta silenci, i dins d’ell hi ha plor, que engendra en l’home por i meravella alhora; la llum davalla a poc a poc — com àngel d’aurora, i s’amaga a l’aigua on dorm el cant del record. I si el drac de la cova ja somia en cel, no és or el que busca, sinó canvi fidel, car llum dins la foscor troba el fil del matí. La lectora pregunta: els sants romanen sí? El poeta murmura: en vibració, viu ell — l’home, en si, quan troba el seu principi fi. 🇷🇺 Русский (13 слогов, цезура после 7) 🜂 Майоркский сонет IV В пещере Дракона (Cuevas del Drach) Тут, где огонь с водою в утробе спит земли, и камень дрогнет мягко, впивая свет из тьмы, над головой теченье — как тени, как часы, и эхо шепчет в недрах — как вечности шаги. Лодь несёт молчанье, а в нём дремлит гнев, что в человеке будит и трепет, и восторг; свет снисходит, как ангел — по каменным стопам, и тает в водах, где песнь бессмертна, как огонь. И если дракон грезит о рае, о судьбе — он грезит не о злате, но о преображеньи, ведь свет во тьме находит дневного нить и смысл. Так спрашивает Чтица: Святые — здесь ли? Поэт шепнёт в ответ: в колебанье, в движенье, человек — в себе, когда находит бытие. http://chatgpt.com/s/t_69043856c3948191a8072a23e0ff9f14