xxmiekewxx 🇳🇱🇳🇱🇳🇱 (@xxmiekewxx)

24 miljard.... 24 miljard     Wij werken ons kapot. En waarvoor eigenlijk?     Leg mij dit eens uit. Gewoon normaal. In gewone mensentaal.     Wij moeten werken tot ver voorbij ons zeventigste. De pensioenleeftijd schuift steeds op. De zorg wordt uitgekleed. De eigen bijdrage stijgt. De wijkverpleging verdwijnt. De huisarts zit vol. Het ziekenhuis sluit afdelingen.     En ondertussen wordt er zonder blikken of blozen miljarden uitgegeven aan een migratiesysteem dat compleet uit de hand is gelopen.     Hoe rijm je dat?     Hoe kan het dat er altijd geld is voor opvang, maar nooit genoeg voor ouderen? Hoe kan het dat de overheid zegt dat de zorg “onbetaalbaar” wordt, maar tegelijk wel elk jaar nieuwe opvanglocaties opent?     Hoe kan het dat we “langer moeten doorwerken”, terwijl het geld met bakken tegelijk over de grens vliegt? Dit voelt niet meer eerlijk.     Dit is niet eerlijk.     De gewone Nederlander staat elke ochtend op, gaat werken, betaalt belasting, ziet alles duurder worden en krijgt ondertussen te horen dat hij moet inleveren. Minder zorg. Minder zekerheid. Minder rust. “Zo is de realiteit nu eenmaal.”     Maar blijkbaar geldt die realiteit alleen voor ons.     Want zodra het over migratie gaat, verdwijnen alle grenzen. Financieel, praktisch, logisch. Dan is alles ineens “noodzakelijk”, “humaan”, “onvermijdelijk”. Dan mag het wel geld kosten. Dan mag het wel uit de hand lopen.     En waag het niet om daar boos over te worden.     Want dan ben je “asociaal”. Dan mis je “empathie”. Dan begrijp je het “grote plaatje” niet. Dan ben je een racist.     Nou, dit is het grote plaatje.     Een land waarin ouderen worden verteld dat ze langer moeten werken omdat de zorg anders niet te betalen is. Een land waarin jongeren geen huis kunnen vinden. Een land waarin gemeenten failliet dreigen te gaan. En een land waarin kritiek op dit beleid wordt gesmoord met morele preken.     Dat wringt. Dat schuurt. Dat kookt.     Want solidariteit betekent toch niet dat altijd dezelfde mensen betalen? Dat je tot je 72e moet doorbuffelen terwijl de overheid weigert te zeggen: tot hier en niet verder?     Dit gaat niet over hard zijn. Dit gaat over prioriteiten. Eerst je eigen zorg overeind. Eerst je eigen ouderen beschermen. Eerst je eigen mensen een toekomst geven. Dat is geen haat. Dat is logisch.     Wat wel hard is, is burgers laten bloeden terwijl bestuurders blijven wegkijken. Wat wel hard is, is doen alsof dit eindeloos kan doorgaan. Alsof draagkracht een mening is. Alsof grenzen immoreel zijn. Nee.     Dit systeem is kapot.     En de woede daarover is geen probleem, het is een alarmsignaal. Wie dat blijft negeren, moet niet verbaasd zijn dat het vertrouwen verdwijnt. En dat mensen steeds harder gaan schreeuwen om gehoord te worden. Want één ding is zeker: wij pikken dit niet nog tien jaar.     Ewoud Nijeboer https://www.eerstekamer.nl/.../terugkijken... https://x.com/i/status/2019509798270800258